“Zijn wij hier nog gewenst?”: dat is de hamvraag voor veel christenen en andere minderheden van het Nabije Oosten en elders, die hun geboortegrond en het land van hun voorvaderen moeten ontvluchten, na westerse interventies of een of andere “bevrijdingsoorlog”. Heel wat Syrische christenen vrezen dat dit ook hun lot zal worden. Als het van sommige verlichte westerse geesten afhangt, dan mogen ze er op rekenen dat dit doemscenario zich zal voltrekken. O.a. Guy Verhofstadt, een van onze nationale kampioenen van de politieke vrijzinnigheid, stelde onlangs de bewapening voor van de Syrische oppositie (die na een jaar strijd, met vele doden aan beide kanten,  nog zelfs geen plan kan of durft voor te leggen over het Syrië dat zij voor ogen hebben).

“U  bent niet gewenst”: dat was de houding van de Nazi’s tegenover Joden en andere etnische minderheden. Die pasten niet in hun ideologie en hun plannen voor de toekomst van  “Das Drittes Reich”. De stichters van dat kortstondig imperium rekenden niet op buitenlandse politiekers voor hun wapens, maar  zorgden er zelf voor. Zij hebben de aarde vier jaar doen beven en miljoenen mensen vernietigd alsof het afgedankte gebruiksvoorwerpen waren

“Baas in eigen buik”: zo schreeuwden de Dolle Mina’s van de jaren zestig. Met andere woorden: ”geen ongewenste ongeborene in mijn buik”. De remedie voor hun dolle noden was heel simpel: “weg ermee”. In het openluchtmuseum van Bokrijk maken zij nu deel uit van een nostalgische reconstructie over die periode, hetgeen onrechtstreeks een ode betekent aan hun dolgedraaid “gedachtegoed”. Daar kunnen de gewenste kindjes uit onze kroostarme gezinnen nu didactisch iets  leren over de seksuele revolutie, die ervoor zorgde dat zij weinig of geen broertjes of zusjes hebben.

Een van de argumenten bij de totstandkoming  van de huidige abortuswetgeving van ons land was dat de nieuwe wet  het aantal abortussen niet zou doen toenemen, maar enkel voor medische begeleiding zou zorgen bij deze ingrepen. Het tegenargument dat wetten ook een invloed hebben op de ideologie en de moraliteit van mensen, werd niet aanvaard. Voor alle zekerheid (of als doekje voor het bloeden bij het imagoverlies van de toenmalige CVP) richtte men een evaluatiecommissie op die de evolutie van de abortuscijfers zou noteren en hieruit de nodig geachte conclusies zou trekken. Het werd uiteraard een maat voor niets, vermits deze commissie gevormd wordt door mensen met zeer uiteenlopende morele opvattingen.

Feit is dat het aantal bekende abortussen sinds de totstandkoming van de Belgische wet in 1990 bijna verdubbeld is. Er is geen reden om aan te nemen dat die stijgende tendens in de nabije toekomst zal verminderen. Men mag eerder het tegendeel verwachten, want in vergelijking met andere Europese landen zijn de abortuscijfers van België  en Nederland bij de laagste:  “slechts” iets meer dan 1 zwangere vrouw op tien ondergaat per jaar een abortus. De totalen zijn van dezelfde orde van grootte als die van de instromende migranten. Als we de balans opmaken plegen  wij op de keper beschouwd dus een genocide (in de meest letterlijke betekenis van het woord) op onze eigen nakomelingen, plaats makend voor vreemdelingen. 

Er is geen twijfel aan dat opvoeding , persoonlijke mentaliteit en vooral ook omgevingsdruk een belangrijke rol spelen bij de keuze om al of niet tot abortus over te gaan. Wetten maken deel uit van dat proces, want zij introduceren normen en bepalen dus mee wat we al of niet als “normaal” gaan beschouwen. Wetten bepalen natuurlijk niet volledig onze gedragingen, maar ze spelen er een grote rol in. Zij hebben ook de neiging om “een eigen leven te gaan leiden”. Dat wil zeggen dat zij de ideologie waarop zij gebaseerd zijn kunnen versterken, waardoor die op haar beurt weer de wetgeving  in een bepaalde richting verder stuwt. De meeste abortuswetten zijn fors geïnspireerd door feministische en maçonnieke denkwijzen, een goed samenwerkend en elkaar bevruchtend tweespan. In de westerse landen werden  heel wat politieke partijen diepgaand erdoor beïnvloed (of rechtstreeks geïnfiltreerd door aanhangers ervan). Deze ontwikkeling creëerde in die landen een scherpe tweespalt tussen voor- en tegenstanders van abortus.

Ook tussen de naties onderling bestaan er op het gebied van de bescherming van de ongeborenen grote verschillen, die meestal cultureel bepaald zijn. De moslimwereld neemt hierin een ambigue houding aan. In principe is de islam tegen abortus, maar anderzijds hebben de meeste islamitische strekkingen een artificiële grens bepaald vanaf wanneer de foetus als “bezielde mens” wordt beschouwd. Veel  abortussen worden er geheim gehouden om de eer van de betrokken vrouw te beschermen. Het is dus moeilijk om een duidelijk beeld te krijgen over de abortuspraktijk in moslimlanden. In tegenstelling tot wat men zou verwachten, blijken moslims en christenen niet in staat om samen één front te vormen tegen het doden van mensenkinderen in de moederschoot.  De orthodoxe Joodse leer beschermt in principe het ongeboren leven vanaf de conceptie. Maar de orthodoxe joden vormen slechts een minderheid  en heel wat joodse rabbi’s verkondigen een afwijkende mening. Israël kent een heel hoog percentage aan abortussen. Zwangerschapsafbreking wordt er door velen beschouwd als een aanvaard middel tot geboortebeperking. In het verre oosten  ontmoeten we dan weer sekten die in reïncarnatie geloven en zelfs enkele stappen te ver gaan in de andere richting. Vermits dieren volgens hen reïncarnaties van mensen kunnen zijn, wordt ook hun leven volledig beschermd, tot in het absurde toe. In Latijns Amerika heerst in verschillende landen een streng verbod op abortus, evenals in enkele Europese landen.

Voor christenen, die naam waardig, is elk nieuw mensenleven gewenst, want gewenst door God als zijn kind. “Bemin uw naaste zoals uzelf” en “Gij zult niet doden” zijn twee grondregels voor elke christen. Die bepalen ook volwaardig hun houding tegenover ongeborenen die afwijkingen vertonen, zelfs als die volgens “specialisten” niet zullen kunnen genieten van voldoende “levenskwaliteit” . Er is zelden een meer subjectief woord uitgevonden, waarmee men niet-subjectieve aanslagen op het leven van anderen wil rechtvaardigen. Het is zeker niet in de eerste plaats de levenskwaliteit van al of niet gehandicapte nieuwkomers die “pro choice” militanten zorgen baart, maar vooral het levenscomfort van zij die geen zin hebben om zich over hen te ontfermen, zelfs als het hun eigen kinderen zijn. Geen enkele medicus kan met zekerheid bepalen hoe groot de levenswil of de levensvreugde van een gehandicapte is, laat staan van een gehandicapte die nog niet ter wereld is gekomen. Dat zijn nochtans doorslaggevende factoren, die voor een groot deel (of zelfs voornamelijk) afhangen van het feit of hij/zij al of niet aanvaard en bemind wordt, onafhankelijk van zijn/haar lichamelijke toestand of levensverwachting. De liefde voor een kind kan ontstaan vanaf het eerste teken van leven in een vrouwenschoot, zoals ontelbare moeders reeds hebben ondervonden. Heel velen hebben niet geaarzeld om hun kindje te aanvaarden en met tedere zorgen te omringen, ondanks het feit dat het lichamelijke of geestelijke gebreken vertoonde.

Zoals we hiervoor reeds aangaven, beseffen we ook wel dat wetsveranderingen alleen niet de definitieve oplossing zullen meebrengen van het abortusvraagstuk. In de jaarlijkse Mars voor het Leven te Brussel betogen we dus vooral met het oog op  een mentaliteitsverandering ten aanzien van het respect voor het leven in de moederschoot. De rol van de staat hierin moet niet in de eerste plaats ontradend zijn, maar vooral ondersteunend. Met dit laatste bedoelen wij natuurlijk niet de huidige feitelijke ondersteuning van de abortuspraktijk, die stilaan het karakter heeft aangenomen van een stimulering ervan. De staat moet investeren in middelen zoals adoptiemogelijkheden en vormen van bijstand, die vrouwen een alternatief bieden voor abortus. Bij onze Nederlandse noorderburen lijken eindelijk de eerste tekenen te bespeuren die wijzen op een beleidsverandering in die richting.

Daarenboven moet men afstappen van de terugbetaling van abortus, die enkel geschraagd wordt door linkse kronkelredeneringen over discriminatie van minder gegoede vrouwen, die geen abortusingreep kunnen betalen. Van “discriminatie” kan enkel sprake zijn als abortus als een algemeen aanvaard “recht” wordt beschouwd. Tot nu toe is het enkel  een “wettelijk niet bestrafte mogelijkheid”  voor “vrouwen in noodgevallen”, die nochtans vanuit een gezond gevormd geweten onaanvaardbaar blijft. De terugbetaling van de duizenden Belgische abortussen per jaar kost de staat niet alleen steeds meer geld, maar zij bevordert tevens de toename van het aantal vrouwen met lichamelijke klachten of depressies tengevolge van het post abortussyndroom. De medische zorgverstrekking die hiermee gepaard gaat wordt voor het grootste deel betaald door de verplicht verzekerden zoals u en ik, inbegrepen zij die bedenkingen of gewetensbezwaren hebben ten aanzien van “medische ingrepen” op volledig gezonde vrouwen.

Als christenen in een pluralistische democratie moeten wij onder ogen zien dat wij onze hoogstaande normen niet kunnen opdringen. Ons streefdoel moet dus zijn om zoveel mogelijk anderen te overtuigen dat er betere oplossingen bestaan voor maatschappelijke, relationele of andere moeilijkheden dan de eliminatie van “ongewensten”. We leven immers niet meer in een prehistorisch stammenverband, waar de wet van de sterkste geldt en al wie te zwak of te lastig is uit de weg wordt geruimd. Voor praktisch alle medische en sociale probleemsituaties bestaan er in onze moderne welvaarstaten goede oplossingen. De mogelijkheden om schier alle abortussen  om niet-medische redenen te vermijden zijn er. Maar om die te gebruiken moet ook de wil hiertoe bestaan, samen met een grote liefde voor de kleinsten en meest weerlozen onder ons.

“Ziet hoe zij elkaar liefhebben” zei  men van de eerste christenen. Samenhorigheid, dienstbetoon, zorg, meeleven, respect: het zijn allemaal facetten van wat wij liefde noemen.  Liefde is niet alleen het product van een spontane opwelling. Ook onze kijk op het leven kan liefde stimuleren of verminderen. Als wij het leven beschouwen als het resultaat van louter toevallige scheikundige processen, dan speelt dit ongetwijfeld mee in de houding die we aannemen tegenover alle levensvormen en ook  tegenover de mens, de hoogst ontwikkelde levensvorm en deze waartoe we zelf behoren. Het is dus volledig normaal te noemen dat de vraag naar vrije abortus hoofdzakelijk ontstond in materialistische en vrijzinnige groeperingen. Die vraag staat volledig haaks op het aanvoelen en de diepste overtuiging van authentieke christenen.

Uiteraard kunnen ook mensen met andere overtuigingen, zelfs verstokte vrijzinnigen, zich uitspreken tegen abortus. Maar hun stellingneming wordt dan eerder geïnspireerd door een diep natuurlijk aanvoelen, dan door formele ideologische overwegingen. Het is zonder meer duidelijk dat de scheidingslijn tussen voor- en tegenstanders van abortus grotendeels parallel loopt met de scheidingslijn tussen gelovigen (overwegend christenen) en ongelovigen. Het heeft geen zin om dat te negeren. Wat natuurlijk niet wegneemt dat ook vrijzinnigen welkom zijn als zij willen deelnemen aan de strijd voor het levensrecht van alle ongeborenen.

Spijtig genoeg zijn anderzijds aan het rationalisme verwante denkvormen ook in veel christelijke milieus binnengedrongen. Alhoewel de katholieke kerk zich regelmatig duidelijk heeft uitgesproken tegen abortus provocatus en zelfs zover ging om al wie eraan meewerkt automatisch in de ban te slaan, horen we regelmatig  bekende “katholieken” gelegaliseerde  abortus openlijk goedpraten, of zelfs als een positieve verworvenheid van de moderne vrouw voorstellen. Aangezien het respect voor het mensenleven inherent verbonden is met het christen zijn (zoals wij in andere artikels van onze website in extenso hebben uiteengezet), kunnen we niet anders dan bevestigen dat mensen met zulke overtuigingen in werkelijkheid geen christenen kunnen zijn, laat staan katholieken.

 “Was u gewenst?”. Waarschijnlijk wel, anders was de kans groot dat u er niet zou zijn om deze regels te lezen. Toch zijn er heel wat van onze gewenste medemensen die het volkomen normaal vinden dat sommige nieuwkomers niet gewenst zijn. Om welke reden dan wel? Hebben we te weinig voorzieningen om hen op te vangen?  Leven we in een maatschappij waarin kinderen wreed worden behandeld of waar alleenstaande moeders geen bijstand kunnen krijgen?  Als dat zo zou zijn, dan kunnen wij ons afvragen waarom er zulke massale toestroom naar onze landen is en waarom wij zelf geen liefdevoller oorden opzoeken, ver van de wrede, individualistische en egocentrische maatschappij waarin we als toevallig gewenste het geluk hadden aan de abortusdood te ontsnappen.

 I.V.H.

Wie er even tijd voor over heeft zou eens op Google de volgende titel kunnen opzoeken: “Pius XII en de vernietiging van de Joden”. Gedurende bijna 30 google-pagina’s wordt men er geconfronteerd met steeds weer hetzelfde, gelijknamige werk van Dirk Verhofstadt, broer van onze bekende ex- premier, liberaal en antiklerikaal in hart en nieren. Hij pronkt met de titel van “dokter in de moraalwetenschappen”, titel die hij trouwens aan datzelfde werk te danken heeft. Hij is professor in “Media en ethiek” van de RUG en het is waarschijnlijk niet nodig nog te vermelden dat hij een “goede samenwerking” heeft met prof. emeritus Etienne Vermeersch. Zijn boek beslaat 552 pagina’s en is uitgegeven door Houtekiet in 2008.

Gelukkig vindt men tussen de herhaalde aanhalingen van artikels waarin de lofzang van dit zogenaamd “historisch werk” wordt bezongen, ook enkele kritische evaluaties, o.a. van Alfred Denoyelle, doctor in de geschiedenis. Hij toont aan hoe eenzijdig Dirk Verhofstadt historische documenten manipuleert in dienst van zijn antikerkelijke obsessie. Het feit dat deze auteur een doctoraat haalde op basis van een weinig originele compilatie, waarin de grondregels voor objectiviteit en historische authenticiteit herhaaldelijk met de voeten worden getreden, zegt veel over het wetenschappelijk niveau waarop “historisch onderzoek”  ten dienste wordt gesteld van bepaalde ideologieën aan sommige van onze universiteiten. De titel van zijn boek verraadt op zich al de bedoeling ervan: het creëren van een associatie tussen een kerkleider (en diens kerk) en de Holocaust. Het is het soort titel dat thuishoort in revolutionaire pamfletten of als krantenkop in de sensatiepers.

Wil men echt de grondoorzaken van de Holocaust begrijpen, zou het logischer zijn om de werken en uitlatingen te bestuderen van hen die deze genocide hebben gepland en uitgevoerd.  Daaruit blijkt duidelijk dat zij de Kerk als een van de voornaamste obstakels beschouwden voor de realisatie van hun plannen. Maar zulke logische en eerlijke aanpak past helemaal niet in de vooropgestelde bedoeling van  het “oeuvre” van liberale schrijvers van het slag van deze Verhofstadt. Het is veel interessanter om Vaticaanse en kerkelijke documenten een antisemitische betekenis toe te dichten, en die te mengen met hetgeen nog gemakkelijker in iemands kraam kan passen, namelijk wat NIET gezegd of geschreven is. Men noemt zo iets een argumentatie “a silentio” en dat wordt in de geschiedkunde terecht niet aanvaard. Volgens die ”methode” kan iemand met enige fantasie gemakkelijk bewijzen dat Albrecht Einstein een antivegetariër was, vermits hij nooit pleitte voor minder vleesgebruik, of dat Julius Caesar met zijn “De Bello Gallico” de eerste pas zette naar de verovering van de ruimte, vermits hij nergens aangaf waar veroveringen moesten stoppen ...

De paus heeft gezwegen, wanneer hij volgens dit soort “geschiedschrijvers” MOEST gesproken hebben. Hij beantwoordde volgens hen niet aan de moraalwetenschappelijke normen die vastgelegd werden door de liberale denkers van de RUG, VUB en aanverwanten. Dat het in sommige gevallen iemands plicht kan zijn te zwijgen om erger te voorkomen is een wijsheid die zij negeren of waar zij nog niet aan toe zijn. Zij gebruiken op de keper beschouwd een kinderachtige wijze van redeneren, maar een die wel “professioneel” wordt ondersteund en ten dienste gesteld van een maximale beschadiging aan  het imago van de Katholieke Kerk. Dit gebeurt met de enthousiaste medewerking van een breed gamma van de pseudo-intellectuele media, waarmee we in Belgenland rijkelijk werden begiftigd, of beter, vergiftigd.

Er bestaan twee soorten geschiedenis: die van de reëel gebeurde feiten en die van de vertelde, verdraaide en uitgevonden feiten. Wij wanen ons niet bevoegd om hier de historische balans op te maken van het leven en het pausdom van Pius XII. In de kerkgeschiedenis hebben zowel moreel hoogstaande figuren als ongure personages de rol van paus vervuld. Over deze van Pius XII  zijn de meningen verdeeld, maar het is duidelijk dat zijn tegenstanders zich overwegend in atheïstische of modernistische kringen bevinden die niet bepaald “neutraal” staan tegenover het kerkelijk instituut. Daarom is het belangrijk dat we ons een gefundeerd oordeel vormen over de mate waarin schrijvers als Dirk Verhofstadt de vereiste objectiviteit in acht nemen bij hun beoordeling van deze oorlogspaus, die enorme verantwoordelijkheden te dragen had in een toestand waarin hij zo goed als gegijzeld was.

De lectuur van de encycliek “Mit brennender Sorge”, die nog voor de wereldoorlog  door Eugenio Pacelli, de latere Pius XII, ten behoeve van zijn voorganger werd opgesteld, ontkracht op zich al grotendeels de antipaapse en antikerkelijke beschuldigingen, waarin deze paus de hoofdbeklaagde is. Dirk Verhofstadt verzwijgt of minimaliseert belangrijke documenten die aantonen dat Pius XII zich wel degelijk bekommerde over het lot van de Joden en dat hij een fel tegenstander was van het Nazisme. Een goed voorbeeld van een genegeerd belangrijk getuigenis is dat van de Jood Robert Kempner, die procureur was op de Rechtbank van Neurenberg en die de wijsheid van de houding van Pius XII tijdens het Nazibewind duidelijk aantoonde. Een van de argumenten die het “antisemitisme” van de paus moeten aantonen is dat hij nooit de staat Israël heeft erkend. Er zijn nogal wat diepgelovige Joden die de staat Israël en het ermee samenhangend zionisme absoluut niet  genegen zijn. Zijn die dan ook “antisemitisch”? De paus heeft volgens deze “experts in de juiste handelwijze tijdens moeilijke oorlogstoestanden” te weinig geprotesteerd. Dirk Verhofstadt haalt als tegenvoorbeeld de houding aan van kardinaal De Jong van Utrecht die wel klaar en duidelijk protesteerde. Hij vergeet er evenwel bij te vermelden dat het rechtsreeks gevolg van diens stemverheffing en de gezamenlijke herderlijke protestbrief van de Nederlandse bisschoppen de deportatie was, binnen de vijf dagen, van alle Nederlandse katholieken van joodse afstamming. Alle kloosters, waar heel wat Joden zich konden verschuilen, werden toen uitgekamd. Nederland kende het hoogste percentage aan Joden die afgevoerd werden naar de dodenkampen. Maar inzake deze vreselijke gevolgen hult onze zogenaamde Jodenverdediger en pausbeoordelaar zich in een doods stilzwijgen.

Hierna geven we enkele verwijzingen, o.a. naar Joodse woordvoerders die hun waardering uitspraken over wat deze paus voor hun ras- en geloofsgenoten heeft gedaan in de aller-moeilijkste omstandigheden (*). De reële feiten hebben hun effect in de mentaliteit en het collectief geheugen. In dit geval is dat in de dankbare harten van de nakomelingen en verwanten van de Joden die dank zij de voorzichtige en discrete aanpak van Pius XII aan de dood zijn ontsnapt. De verspreiding van vervalste historische feitelijkheden daarentegen heeft tot doel een nieuw soort collectief geheugen te creëren, in dienst van soms ternauwernood verborgen objectieven.

Op het eerste zicht zal men denken dat de vervalsers tenslotte aan het langste eind zullen trekken. Het is immers relatief gemakkelijk om iemands woorden en daden verdacht te maken (vooral als hij of zij al een tijd overleden is). Maar, gelukkig:  zo eenvoudig is het mechanisme van de geschiedenis niet te manipuleren. Wat er op de ene plaats als “historische waarheid” wordt ingepeperd, wordt elders weerlegd. De dwazen die, zoals de marxisten, denken dat ze “de geschiedenis” naar hun hand kunnen zetten, bewijzen alleen dat ze er nog altijd niets van begrepen hebben. Al hun moeite resulteert slechts in effecten op korte termijn. De propagandamachines van Hitler en Goebels, waarmee zij haat en vernieling zaaiden, behoren al een hele tijd tot de vele “faits divers” die het verhaal van de mensheid kleuren. Idem voor de leugens van het communisme en noem maar op. Wat de vervalsers vooral niet kunnen of willen beseffen, is dat er andere krachten dan hun kinderachtige manipulaties aan het werk zijn die het lot van mensen en volkeren bepalen, krachten namelijk van geestelijke aard.

Als christelijke gelovigen hebben we een ontzaglijk geschenk meegekregen: wij werden deelachtig aan Gods plan met deze wereld. Wij vernamen dat zijn manier van werken het kleinmenselijk gemanipuleer gewoon belachelijk maakt. Als een volmaakte schaakgrootmeester zet Hij zijn stukken op het juiste moment op de juiste plaats. Koningen en koninginnen behandelt hij als pionnen en omgekeerd. Waar wij, doorsnee stervelingen, denken dat zijn spel verloren is, daar staat Hij op het punt een belangrijke overwinning te behalen. De duivel dacht ten tijde van de Romeinse heerschappij dat hij de touwtjes in handen had. Hij was er zelfs in geslaagd de gewone burgers van dit machtig rijk zover te krijgen dat  zij hun vermaak vonden in arena’s, bij het aanschouwen van de strijd op leven en dood tussen hun medemensen. God pakte die verloedering niet aan door een leger te sturen en korte metten te maken met zulke uitwassen. Nee: hij liet zijn eigen Zoon het lot van een verslagen, vernederd en doodgefolterd mensenkind ondergaan. Toen de hemel zwart werd en Gods Zoon de geest gaf, legde Hij de basis voor een nieuwe geschiedenis van de mensheid. Sindsdien is het christendom, de vrucht van zijn prediking, lijden en dood, onstuitbaar in opmars. Elke nieuwe martelaar bracht duizendvoudige  vruchten voort.

Zo voltrekt zich de ware mensengeschiedenis, zich afspelend onder de ogen van machtigen en zogenaamd verstandigen, zonder dat zij haar doorzien. Zij menen de geschiedenis met materiële middelen naar hun hand te kunnen zetten, omdat zij blind zijn voor de werken van de Geest. Hun woorden en daden zullen weggevaagd en opgeslokt worden door de tijd. Uiteindelijk zal elk levend en denkend wezen onderworpen worden aan de Geest Gods, die liefde, nederigheid, waarheid, vrede en gerechtigheid brengt. Zover zijn we echter nog lang niet. We leven nog altijd in  de fase die de H. Petrus als volgt omschreef: “De ganse Schepping zucht en kreunt in barensweeën”. De reële aard van de interne strijd die woedt binnen het mensdom is ongetwijfeld een geestelijke. Die strijd is nog niet ten einde en zal voorspelbaar nog veel bloed en tranen meebrengen. Hij zal duren totdat Hij, de Mensenzoon, weerkeert. Eens zal Hij alle grootspraak en leugen voorgoed doen verstommen. Dan zal iedere knie zich buigen, niet voor een tijdelijke wereldse heerser, maar voor de Christus, de ware “Heer van de geschiedenis”.

I.V.H.

(*)http://users.skynet.be/histcult/Verhof%20NL.htm

http://www.pavethewayfoundation.org

http://www.romereports.com/index.php?lingua=2&lnk=750&id=913

http://www.catholicapologetics.info/apologetics/judaism/dalin.htm

http://news.catholique.org/21169-le-p-gumpel-salue-les-recherches-historiques

http://users.skynet.be/histcult/piedouze.htm

http://www.pie12.com/PIEXII.pdf